October 28

It's close to October 28....

No not yet... it will be 8 days more to go...

Perfect it was 8 days of conceiving before I finally made up my mind to create a blog site...

It all started when my one of my articles in my friendster blogsite receive a comment. I was very touched with the comment. That was the very first time I received one. And the message goes something like...

" Great job!"

See? Isn't it touching and inspiring? Hehehe...

When I finally started to write my articles I didn't have any difficulties. I just got a lot of tearful nights pressing my mind to work, sleepless nights pressing my eyes to pop up.

Good thing, I got a lot of strength and wrote my very first article. Its entitled, "Gift from an Angel". The contents of the article is composed of 21 words. See that's long enough for a first timer like me.

But I did not get approval from many of my friends. They raise their eyebrows up to the troposhere and ask me why is that my is my dash named "Gift of an Angel".

Then I ask myself. Do I really need to explain to them why? I just give the people (they who asks why) a shrug of shoulders evertime they ask me that question.

And so on the first anniversary of my blogsite I'll tell you why I named my dashboard "Gift from an Angel."

I am. I am a gift from an angel. Again I am a gift from an angel... Dont get me wrong... I am a gift from an angel...

Let me tell you the story...

Remember that woman? The first woman ever created by Zeus as a revenge to punish mankind. She is that woman worn by Athena with silver gown and golden garland. She the woman who was moulded from the Earth to bring discomfort for men. She tyhe women who in her birthday was given the gift full of evils and with only one Hope. She is the woman named Pandora.

But I am not Pandora (hello?) nor created by Zeus (hello again?). But according to my own myth, uhm, to my own myth, again, TO MY OWN MYTH, i was one of the evils spirits in that box which Pandora opened. I am one of the evil spirits in the gift which Pandora opened.

Why did I call if gift form an angel? I am not Greek, so I don't believe Zues. Get the logic?

Test sa Text

Isang nakakatuwang palitan ng text ang nangyari sa amin ng isa sa mga anak ko na nagpasyang lumayas sa mundo patungong Mars. Hindi ko alam ang dahilan kong bakit. Naisipan kong magtanung-tanong sa kung sino-sinung Hudas ngunit walang matinung sagot pag wala pitumput pitong baryang ginto. E wala ako nun. Nagtanung-tanong din ako sa mga kung sinu-sinong Herodes ngunit turuan sila ng turuan at aliw na aliw sila sa mga Salome. Nagsangguni ako sa mga Poncio Pilato ngunit kanya-kanya din silang hugas ng mga kamay. Di ko lang alam kung ano ang sabon gamit nila. Naisipan ko ding tanungin ang kahit na sinung Veronica na makakasalubong ko ngunit wala raw silang pampahid na pabango kayat di sila makapagsalita…

Kaya ako na mismo ang nagpumilit na malaman ang totoong dahilan ng kanyang paglayas. At eto ang usapan naming sa text (dahil expire na ang unli call ko).

Text ko (sa anak kong prodigal siyempre):
Nak, we need to talk.

Reply niya:
Wat we need to talk, mudra(tawag niya sa akin, di ko alam bakit; siguro dahil turing niya sa akin “mother of dura(spit)” kaya mudra)?

Text ko:
Nak, y did u stop skul na few weeks before finals?

Reply niya:
Rong info mudra, sang midterm pa ako delinquent.

Text ko:
Very gud; but y?

Reply niya:
Sorry mudra, haven’t told u ths… 1 day wil c each othr agen.. I wil miz u so much.

Text ko:
Wat do u mean?

Reply niya:
Layas ko. . .

Text ko:
Y?

Reply niya:
Im s2pid.. ive done a lot of disappointment.. and I think d only way s to get off and come bck wen im ready 2 face everything.

Text ko:
disappointments?! Such as….?

Reply niya:
Too many 2 elaborate

Text ko:
How many?

Reply niya:
Many2x

Text ko:
Ok…ok…
Test 1. Enumeration.
1. Give at least five examples of ur disappointments.

Reply niya:
La pa q ka review

Text ko:
Ok…ok…
Test 2. Multiple Choice.
1. What is ur greatest disappointment?
a. Lovelyf
b. Sexlyf
c. Skulyf
d. Family lyf

Reply niya:
E. All of the above

Text ko:
Ok…ok…
Test 3. True or False
1. I don’t trust mudra anymore; the reason I don’t want him to know the reason y shuld I go.

Reply niya:
Trulse

Text ko:
Ok…ok…
Test 4. Discussion.
1. In one sentence, explain y u shuld go.

Reply niya:
I’m confused!

Then after that nakatulog na me… in other words I didn’t get the answer to any of the things that I want to know…

But whatever his reasons are, we just have to leave it to him…
For whether we like it or not, he has his own path to lead …
I just trust his feet to where they may bring him…
God bless him…

I just wanted him to be good if he cant be at his best…

Good bye anak… and regards mo na lang ko kay Luke (SkyWalker) and Queen Amidala…

Ang Dating Daan (The Road Not Taken Before)

Kahapon malakas na malakas ang ulan. Bitbit ko ang medyo may kalumaang payong. Pero kahit papaano okey pa naman. Napilitan akong habulin ang sarili kong mga paa para makauwi ng mas maaga.

Pababa ako ng skul ng hinarang ako ng isa kong estudyante. HRS student siya namin sa skul. Pinapatawag daw ako ni Ms. Razel. SI Ms. Razel teacher nila sa International Cuisine. May ihahain daw na sushi. Papatikim sakin kong pasado o hindi.

Pagkain! Syempre kumaripas ako papunta ng kitchen kung saan nagluluto ang mga estudyante. Wow! hitsura pa lang pasado na. Lalo pa ang lasa. Ang sarap! At para sa akin pasado nga...

Bigla kong namalayang pasado alas sais y media na ng gabi. Tinapos ko ang ikalabinlimang slice ng sushi sabay lagok ng iced tea sa baso at kumaripas ng takbo. Dumaan pa ako sa drugstore sa baba ng skul para bumili ng anti-fungal cream.

In short dumating ako sa terminal ng jip kung san may papunta sa'min pasado alas syete y media na nang gabi. Ala pang jip na nakaparada. At ang dami dami ding pasaherong nag-aabang. Sa awa ng Poong Ninuno sa Punso, nang dumating ang jip hindi ko maisiksik ang sarili ko sa kapal ng mga taong pumanhik sa jip. Ang kapal talaga ng mga tao at ang kakapal pa ng iba! Nasagasaan ba ako...

Dahil naaawa ako sa kanila, kaya ako na lang ang nagparaya. Inantay ko na lang na dumating ang isa pang jip. Pagkatapos ng ilang dekadang paghihintay, dumating na rin ang kulay puting jip at wala masyadong pasaherong nakaabang. Nakasabayan ko pa ang panlabimpitong pinsan ko sa kilikili.

Hay naku! An sarap matulog sa jip habang pinapagaspas ka nang malakas na hangin at sinasabayan pa ng malakas na ulan. Isama mo na rin dun ang pabugso-bugdung preno ng pasaway na drayber na akala mo na LBM.

At pagkatapos ng ilang siglo ay narating na namin ang aming lugar. Pero hindi pa iyon talaga ang lugar namin. Dahil kailangan pa naming tumawid sa hanging bridge na gawa sa kawayan at pinagdugtong dugtong na bakal na one inch ang laki. Bumaba kami ng pinsan ko sa jip at sinubukang tawirin ang tulay. Sa mabuting palad ay masyadong malakas ang hampas ng alon ng tubig sa ilog dulot ng nagngangalit na baha. Gumegewang-gewang ang tulay at hindi rin kami makababa sa kabilang panig dahil abot hanggang bewang ang tubig sa babaan.

Dahil ayaw rin namin parehong mamatay sa ilalim ng madlim na gabi at malakas na ulan, bumalik kami sa direksyon ng kanto papuntang alternative route number 1. Nag-abang kami ng jip duon. Sinuwerte naman kami at nakasampa kami sa jip di kalaunan. Sa alternative route number 1 kami dumaan. Paakyat sa bulubunduking parti ng lugar namin. Napakaganda ng daan. Lubak-lubak. Animuy dumadaan ka sa sungka board sa dami ng butas sa daan. Okey lang kesa naman hindi kami mauwi di ba? Pero hindi natatapos duon ang party. My dinaanan pa kaming ilog. Kahit papaano naman eh may overflow na concrete road. Duon sinubukan ng drayber ng jip na tumawid. Succesful naman! Ang sarap nga ng pakiramdam habang tumatawid eh! Alam mo yung pakiramdam na inaantay mo na lang hawiin ng malakas na alon ang jip at sasabay ka ding magpagulong-gulong sa baha. Magiging kafriendster, kafacebook, kaTwitter, kaFarmville,kaMySpace, kaUzzap, kaMultily, kaBlog at kaTag mo ang mga naaanod na tabla at mga kahoy at anik-anik pa mula sa bundok. O di ba exciting?

Nang dumating kami sa kanto kung saan papauwi na sa bahay namin ay nakaabang na duon ang traysikel na sumundo sa akin. Sa wakas at nakarating na rin ako sa bahay namin malapit na maghating gabi. Bumaba na si Darna, natulog na si Rosalinda at wala na akong naabutan kundi ang mga kahayupan nila Jose at Wally...

Kinabukasan, kinailangan kong gumising ng maaga dahil maaga din ang pasok ko.

Latecomer

It was her wedding.

It was her son's baptism.

They were two different women. But they both have special place in my heart.

Melinda, the first woman. She texted me in the middle of March this year to ask me to make an invitation card for her wedding. And I did it good. April 15 came and I was assigned as master of the ceremonies for the reception program. I waqs prepared to do the task. Afterall, I'm not new at it. It was eight in the morning when I texted Gary, one of my students before and Melinda's classmate in college. He made a quick reply. We decided to to meet at nine. It took an hour to travel from my place to the city. Though, Melinda's wedding mass' place is only a 20-minute ride from my place. I still have to to fixed things for the program and the same time, fetching Gary in the city. It was nine thirty when finally Gary texted me to meet somewhere. The best thing was, he didn't know where to find the location I referred him as our meeting place. At our meeting place, I saw many of our company. After long hours of finding the rendezvous, Gary finally saw us and we finally start our journey at nine forty five.

The wedding will be at ten but we didn't expect to arrive at the church very late. Seeing the couple during her recessional is a big shame on us. But somehow there still the wedding reception. Good thing I delivered it with flying colors!

Gloria, the second woman. She's Melinda's classmate. She borne a son out of wedlock in May 5, 2009. She texted me to attend her son's baptism on August 5, 2009. I decided to go although I know the place isn;t just an hour of travel but almost four hours from my place.

I am suppose to go with the father of the child but it didn't happen. For whatever reason, I don't know. And so on the day of baptism, I was texted by Gary to go with him. Gary again! He was the same Gary I was with on Melinda's wedding. Lack of choices I decided to go with him. We are suppose to go at ten in the morning but he refused. He was waiting for his girlfriend from Bacolod. She will be with us to Gloria's son's baptism. And so the ten a.m. schedule was moved to 12 noon. Taking the bus at 12:30 doesn't mean leaving the terminal. We waited for almost half an hour for the bus to take off. We reached Gloria's place at 2:45...

The eleven a.m. schedule was too far from our arrival. But we still ate a lot.

Two men, two lates for two women's important occasions. Anyway, its better late than never...

Jinx

Pag ang tao daw inabot ng malas, kadalasan maramihan... Pero pag ang tao ipinanganak na malas, buong buhay niya puro na lang kamalasan...

Ito ang kwento ng aking kamalasan. Tatlong taon ng sunud-sunodna tuwing nalalapit ang birthday ko, tila yata pinipeste ako. Two years ago, three weeks before my birthday naospital ang tatay ko. Ayun, sa isang private room ng isang sikat na ospital ako nagcelebrate. buti na lang at niregalohan ako ng isang hapunes kong student ng pagkalaki-laking cake na binili niya sa coffee break. Isang platito ang circumference, mga dalawang inches ang taas at may nakapatong pang isang red cherry. Alangan namang violet di ba? Magrereklamo sana ako kaya lang naalala ko di pala bagay sa'kin ang mga 7 layers cake kasi fetus pa ako. Pero thankful pa rin ako kasi first time kong nagkacake sa buong buhay ko.

Last year, subsub naman ako sa trabaho sa araw ng birthday ko. The funny thing is, ni isa sa officemates ko walang bumati sa'kin. Dajil wala ni isa sa knila nakakaalam na birthday ko. Tama ba yun? Sabagay alang office nuon dahil linggo nung araw na iyon. Pumunta lang ako sa skul para tapusin ko pinapatapos sa kin nang superior ko.

This year, mas malala ang nangyari. Two weeks before my birthday, nakatanggap ako nang balitang tanggal na ako sa tinatrabahuhan kong skul. after a week, kinunfirm ko ang balita. And positive! Ayaw na nang admin na irenew ang contract ko. So wala akon nagawa. Sino ba ang makakapagcelebrate ng maayos kung wala ka nang trabaho? Eto pa!

On the same week as my birthday, i took an assessment. Due to bigat na dinadala ko from termination, ayun at nafail ako.sayang kasi yun pa naman sana ang ipagmamalaki ko sana sa skul nagterminate sa kin. E wala, malas talaga...

Ilang birthdays ko pa ang dadaan na magdadala ng frustration sakin? kung ganyan lang din, ayoko nang magbirthday. Skip ko na lang ang arawna iyon.

Whatever!

Three's a Crowd

Naksakay ako sa isang jeep. Sa front seat. Ang dapat sanang upuan ng pasaherong pandalawahan ay nagsiksikan kaming tatlo.

Ako, nakaupo katabi ng drayber. Sa bandang labas ay ang binata. sa pagitan naming dalawa ay hindi kalakihang ale at hawak niya ang batang mga dalawang taong gulang.

Mahirap. Masikip.

Habang umuusad ang jeep, gumegewang-gewang kami na lalo pang nagpalala ng sitwasyun. Idagdag mo pa ang napakainsensitive na drayberna humahawi ng binti ko animuy tablang dos por dos na hinahampas ng palakol na bakal sa tuwing hahagilapin niya ang kambya ng jeep. Na siya namang usog ko sa direksyon ng katabi kong ale.

Idagdag mo din ang trapik na siyang dahilan kung bakit naiinis ang drayber kaya pabugso-bugso ito kung pumreno at amagrelease ng clutch. Na siya namang dahilan para magpaubaya ang ale sa kung saang direksyon tumilapon wag ang masaktan ang kanyang anak sa kanyang lap.

Idagdag mo din ang sandamakmak na na butas sa daan animuy alun-along dagat. na siya namang dahilan ng binata para kumapit ng mahigpit sa hawakan ng jeep dahil baka kung saan ito pupuluting planeta . kaya naman ang kawawang ale naiipit sa pagitan naming dalawa. pilit niyang ikinukubli sa aming mga siko ang kanyang anak baka pagdating sa bahay nila ay durog-durog na ito....

kung bakit kasi mahilig tayong makisiksik kung saan-saan; sa kung anu-ano.

Kasi natatakot tayong maubusan ng masasakyan. O kung hindi man, masyado lang tayong nagmamadali. O kaya naman, di tayo makakapag-antay ng konting panahon...

Parang karir ko din. Dalawang linggo bago magpasukan ngayong taong ito, nakonfirm ko na hindi na pala irerenew ang kontrak ko ng pinapasukan kong skul. Kaya naman nagpanic ako. Sino ba naman ang hindi. Kaya nag-apply ako kung saan-saan. Sa takot kong maubusan ng mapapasukang trabaho, hindi ko binitawan ang isa ko pang pinapasukang skul na kasabay nuon ng nagpalayas saken na skul. Sa aking pagmamadaling makakakita ng kapalit ng sumibak na skul, tinaggap ko ang isang pagkaktaong mag-aral sa isang english proficiency course. Na sinabayan naman ng isang tawag mula sa isang aeronautics school. Ayun grab din ako. Sa ayaw kung maghintay ng konting panahon kahit alam kong me kasiguraduhan sa aero skul ay pinatulan ko din ang offer ng isang electronics skul.

Ayun nang mag-umpisa ang pasukan di ko alam kung ano ang gagawin ko. Pero kahit hirap ako at parang binalibag ang katawan ko sa pagod at sakit sa gabi ay hindi iyon naging dahilan para sumuko.

Kahit naiipit ako sa kabi-kabilang commitments, meetings, lessons, exams ng tatlong skul ay hindi iyon ang dahilan para hindi ko gawin lahat ng responsibilidad. kelangan kung kumapit sa tatlong skul hindi dahil ayaw kong mawalan ng trabaho kundi pagtanaw ng utang na loob sa kanilang magandang pagtanggap sa'kin matapos ang aking tadyakan ng dati kong pinapasukan.

Salamat!

About Talent

Talent is a gift. It is not earned. It is not acquired. It is within us. But it will not be known to man if we don't show it. so manifest your talent through a good performance. Afterall, constant practice makes perfect.